7) زبان بدن: در يک موقعيت حرفه اي، وضيعت بدن و حالات چهره ارائه کننده نقش مهمي در درک مخاطب از وي دارد. يک زبان بدن توام با شرمساري که در آن دستان به جلو قفل شده و سر به زير است نشانه عدم قطعيت و دودلي ارائه کننده است. متاسفانه مخاطبان معمولا اين حالت را نشانه عدم کفايت علمي ارائه کننده در نظر مي گيرند حال اينکه معمولا در حقيقت چنين نيست.

 

اين زبان بدن همراه با تماس چشمي با زمين نشانه کوته مرتبگي، خجالت يا حتي تسليم است. قاعده اين است که يک ارائه کننده بايد صاف اما راحت بايستد. گاهي لازم است براي تاکيد به نکته اي کمي به جلو خم شد ولي بايد از جلو و عقب خم شدن مداوم آونگي دوري کرد چون باعث به هم ريختن اعصاب حاضرين مي شود. گاهي ارائه کنندگان مضطرب به ديوار تکيه مي دهند. شما هرگز اين کار را نکنيد. بسيار مهم است که بدانيد هرگز نبايد دستتان را در جيب بگذاريد يا با يک وسيله اي در نزديکي تان مثل دسته کليد بازي کنيد. يک راه به کار بردن دستان اين است که يادداشت هاي خود را در دست گرفته ومانند مجريان و اخبارگويان تلويزيون آنها را عوض کنيد. روي آنها چيزي ننويسيد که عامل حواس پرتي تان از جريان ارائه مي شوند. اگر اعتماد به نفستان بالاست دستان خود را در جلوي بدنتان نگه داريد و به اقتضاي موقعيت براي تاکيد، نظرخواهي، برشمردن نکات و غيره بهره ببريد. به عنوان نمونه شما مي توانيد با گشودن دستانتان مخاطبانتان را ترغيب کنيد که با نظرات خود ارائه را تقويت کنند.

© M.Khorasani Consulting